«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۷۸

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

ما نگوييم بد و ميل به ناحق نکنيم

جامه‌ی کس سيه و دلق خود ازرق نکنيم

رقم مغلطه بر دفتر دانش نزنيم

سر حق بر ورق شعبده ملحق نکنيم

عيب درويش و توانگر به کم و بيش بد است

کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنيم

شاه اگر جرعه‌ی رندان نه به حرمت نوشد

التفاتش به می صاف مروق نکنيم

آسمان کشتی ارباب هنر می‌شکند

تکيه آن به که بر اين بحر معلق نکنيم

خوش برانيم جهان در نظر راهروان

فکر اسب سيه و زين مغرق نکنيم

گر بدی گفت حسودی و رفيقی رنجيد

گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنيم

حافظ ار خصم خطا گفت نگيريم بر او

ور به حق گفت جدل با سخن حق نکنيم