«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۸۸

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

مرا به رندی و عشق آن فضول عيب کند

که اعتراض بر اسرار علم غيب کند

کمال (صدق) سر محبت ببين نه نقص گناه

که هر که بی‌هنر افتد نظر به عيب کند

ز عطر حور بهشت آن (زمان) نفس برآيد بوی

که خاک ميکده‌ی ما عبير جيب کند

چنان (بزد) زند ره اسلام غمزه ساقی

که اجتناب ز صهبا مگر صهيب کند

کليد گنج سعادت قبول اهل دل است

مباد (کس) آن که در اين نکته شک و ريب کند

شبان وادی ايمن گهی رسد به مراد

که چند سال به جان خدمت شعيب کند

ز ديده خون بچکاند فسانه‌ی حافظ

چو ياد وقت و زمان شباب و شيب کند

(چو یاد عهد شباب و زمان شیب کند)