«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۸۸

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن

کنار آب و پای بيد و طبع شعر و ياری خوش

معاشر دلبری شيرين و ساقی گلعذاری خوش

الا ای دولتی طالع که قدر وقت می‌دانی

گوارا بادت اين عشرت که داری روزگاری خوش

هر آن کس را که (بر) در خاطر ز عشق دلبری باری‌ست

سپندی گو بر آتش نه که دارد (داری) کاروباری خوش

عروس (نظم) طبع را زيور ز فکر بکر می‌بندم

بود کز (نقش) دست ايامم به دست افتد نگاری خوش

شب صحبت غنيمت دان و داد خوشدلی بستان

که مهتابی دل افروز است و طرف لاله‌زاری خوش

می‌یی در کاسه‌ی چشم است ساقی را به‌نام‌ايزد

که مُستی می‌کند با عقل و می‌بخشد خماری خوش

به غفلت عمر شد حافظ بيا با ما به ميخانه

که شنگولان (شیرینت، سرمستت) خوش‌باشت بياموزند کاری خوش