«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۷۲

مفعول و مفاعلن فعولن

عشق تو نهال حيرت آمد

وصل تو کمال حيرت آمد

بس غرقه‌ی حال وصل کآخر

هم بر سر حال حيرت آمد

يک دل بنما که در ره او

بر چهره نه (ز) خال حيرت آمد

نه وصل بماند و نه واصل

آن جا که خيال حيرت آمد

از هر طرفی که گوش کردم

آواز سوال حيرت آمد

شد منهزم از کمال عزت

آن را که جلال حيرت آمد

سر تا قدم وجود حافظ

در عشق نهال حيرت آمد