«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۰۲

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

بود آيا (باشد ای دل) که در ميکده‌ها بگشايند

گره از کار فروبسته‌ی ما بگشايند

اگر از بهر دل زاهد خودبين بستند

دل قوی دار که از بهر خدا بگشايند

به صفای دل رندان (و) (که) صبوحی‌زدگان

بس در بسته به مفتاح دعا بگشايند

نامه‌ی تعزيت دختر رز بنويسيد

تا حريفان همه خون از مژه‌ها بگشايند

گيسوی چنگ ببريد به مرگ می ناب

تا همه مغبچگان زلف دوتا بگشايند

در ميخانه ببستند خدايا مپسند

که در خانه‌ی تزوير و ريا بگشايند

حافظ اين خرقه که داری تو ببينی فردا

که چه زنار ز زيرش به (جفا) دغا بگشايند