«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۳۷

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

چرا نه در پی عزم ديار خود باشم؟

چرا نه خاک سر کوی يار خود باشم؟

غم غريبي و غربت چو بر نمی‌تابم

به شهر خود روم و شهريار خود باشم

ز محرمان سراپرده‌ی وصال شوم

ز بندگان خداوندگار خود باشم

چو کار عمر نه پيداست باری آن اولی

که روز واقعه پيش نگار خود باشم

ز دست بخت گران‌خواب و کار بی‌سامان

گرم بود گله‌ای رازدار خود باشم

هميشه پيشه‌ی من عاشقی و رندی بود

دگر بکوشم و مشغول کار خود باشم

مگر که لطف ازل رهنمون شود حافظ

وگرنه تا به ابد شرمسار خود باشم