«««««می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۰۶۱

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلان

صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

بيار نفحه‌ای از گيسوی معنبر دوست

به جان او که به شکرانه جان برافشانم

اگر به سوی من آری پيامی از بر دوست

و گر چنان که در آن حضرتت نباشد بار

برای ديده بياور غباری از در دوست

من گدا و تمنای وصل او؟ هيهات

مگر به خواب ببينم خيال منظر دوست

دل صنوبريم همچو بيد لرزان است

ز حسرت قد و بالای چون صنوبر دوست

اگر چه دوست به چيزی نمی‌خرد ما را

به عالمی نفروشيم مويی از سر دوست

چه باشد ار شود از بند غم دلش آزاد

چو هست حافظ مسکين غلام و چاکر دوست