«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۹۱

مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان

ما آزموده‌ايم در اين شهر بخت خويش

بيرون کشيد بايد از اين ورطه رخت خويش

از بس که دست می‌گزم و آه می‌کشم

آتش زدم چو گل به تن لخت‌لخت خويش

دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که می‌سرود

گل گوش پهن کرده ز شاخ درخت خويش

کای دل صبور باش که آن يار تندخوی

بسيار (ترشرویی) تندروی نشيند ز بخت خويش

خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذرد

بگذر ز عهد سست و سخن‌های سخت خويش

بیماست کز فراق تو وز سوز اندرون

آتش درافکنم به همه رخت و پخت خويش

حافظ اگر مراد ميسر شدی مدام

جمشيد نيز دور نماندی ز تخت خويش

(گر موج‌خیز حادثه سر بر فلک زند

عارف به آب تر نکند رخت و پخت خویش

دوش از درم درآمد و بس شرمسار بود

زآن عهدهای سست و سخن‌های سخت خویش)