«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۱۴

مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن

گلبن عيش می‌دمد ساقی گلعذار کو؟

باد بهار می‌وزد باده‌ی خوشگوار کو؟

هر گل نو ز گلرخی ياد همی‌کند ولی

گوش سخن‌شنو کجا ديده‌ی اعتبار کو؟

مجلس بزم عيش را غاليه‌ی مراد نيست

ای دم صبح خوش‌نفس نافه‌ی زلف يار کو؟

حسن‌فروشی گلم نيست تحمل ای صبا

دست زدم به خون دل بهر خدا نگار کو؟

شمع سحرگهی اگر لاف ز عارض تو زد

خصم زبان‌دراز شد خنجر آبدار کو؟

گفت مگر ز لعل من بوسه نداری آرزو؟

مردم از اين هوس ولی قدرت و اختيار کو؟

حافظ اگر چه در سخن خازن گنج حکمت است

از غم روزگار دون طبع سخن‌گزار کو؟