«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۲۳

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

دوش رفتم به در ميکده خواب‌آلوده

خرقه تردامن و سجاده شراب‌آلوده

آمد افسوس‌کنان مغبچه‌ی باده‌فروش

گفت بيدار شو ای رهرو خواب‌آلوده

شست‌وشویی کن و آن گه به خرابات خرام

تا نگردد ز تو اين دير خراب آلوده

به هوای لب شيرين‌پسران چند کنی

جوهر روح به ياقوت مذاب آلوده؟

به طهارت گذران منزل پيری و مکن

خلعت شيب چو تشريف شباب آلوده

پاک و صافی شو و از چاه طبيعت به درآی

که صفایی ندهد آب تراب‌آلوده

گفتم ای جان جهان دفتر گل عيبی نيست

که شود فصل بهار از می ناب آلوده

آشنايان ره عشق در اين بحر عميق

غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده

گفت حافظ لغز و نکته به ياران مفروش

آه از اين لطف به انواع عتاب آلوده