«««««می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۰۷۰

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلان

مردم ديده‌ی ما، جز به رخت ناظر نيست

دل سرگشته‌ی ما، غير تو را ذاکر نيست

اشکم احرام طواف حرمت می‌بندد

گر چه از خون دل ريش، دمی طاهر نيست

بسته‌ی دام و قفس باد چو مرغ وحشی

طاير سدره اگر در طلبت طاير نيست

عاشق مفلس اگر قلب دلش کرد نثار

مکنش عيب که بر نقد روان قادر نيست

عاقبت دست بدان سرو بلندش برسد

هر که را در طلبت همت او قاصر نيست

از روان‌بخشی عيسی نزنم دم هرگز

زان که در روح‌فزايی چو لبت ماهر نيست

من که در آتش سودای تو آهی نزنم

کی توان گفت که بر داغ دلم صابر نيست

روز اول که سر زلف تو ديدم گفتم

که پريشانی اين سلسله را آخر نيست

سر پيوند تو تنها نه دل حافظ راست

کيست آن کش سر پيوند تو در خاطر نيست؟