«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۰۶

مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلن

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو

از ماه ابروان منت شرم باد رو

عمری‌ست تا دلم ز اسیران زلف توست

غافل ز حفظ جانب ياران خود مشو

مفروش عطر عقل به هندوی زلف ما

کان جا هزار نافه‌ی مشکين به نيم جو

تخم وفا و مهر در اين کهنه‌کشته‌زار

آنگه عيان شود که رسد موسم درو

ساقی بيار باده که رمزی بگويمت

از سر اختران کهن‌سير و ماه نو

شکل هلال هر سر مه می‌دهد نشان

از افسر سيامک و ترک کلاه زو

حافظ جناب پير مغان مامن وفاست

درس حديث عشق بر او خوان و زو شنو