«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۲۸

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

نيست در شهر نگاری که دل ما ببرد

بختم ار يار شود رختم از اين جا ببرد

کو حريفی کش سرمست که پيش کرمش

عاشق سوخته‌دل نام تمنا ببرد

باغبانا ز خزان بی‌خبرت می‌بينم

آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد

رهزن دهر نخفته‌ست مشو ايمن از او

اگر امروز نبرده‌ست که (به) فردا ببرد

در خيال اين همه لعبت به هوس می‌بازم

بو که صاحب‌نظری نام تماشا ببرد

علم و فضلی که به چل سال (به دست آوردم) دلم جمع آورد

ترسم آن نرگس مستانه به يغما ببرد

بانگ گاوی چه صدا بازدهد عشوه مخر

(سحر با معجزه پهلو نزند فارغ باش)

سامری کيست که دست از يد بيضا ببرد

جام مينایی می سد ره تنگدلی‌ست

منه از دست که سيل غمت از جا ببرد

راه عشق ار چه کمينگاه کمانداران است

هر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد

حافظ از جان طلبد غمزه مستانه يار

خانه از غير بپرداز و بهل تا ببرد