«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۸۱

فاعلاتن مفاعلن فعلن

گر چه ما بندگان پادشهيم

پادشاهان ملک صبحگهيم

گنج در آستين و کيسه تهی

جام گيتی‌نما و خاک رهيم

هوشيار حضور و مست غرور

بحر توحيد و غرقه‌ی گنهيم

شاهد بخت چون کرشمه کند

ماش آيينه‌ی رخ چو مهيم

شاه بيداربخت را هر شب

ما نگهبان افسر و کلهيم

گو غنيمت شمار صحبت ما

که تو در خواب و ما به ديده‌گهيم

دشمنان را ز خون کفن سازيم

دوستان را قبای فتح دهيم

رنگ تزوير پيش ما نبود

شير سرخيم و افعی سيهيم

شاه منصور واقف است که ما

روی همت به هر کجا که نهيم

وام حافظ بگو که بازدهند

کرده‌ای اعتراف و ما گوهيم