«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۲۸

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

گر من از باغ تو يک (غنچه) ميوه بچينم چه شود؟

پيش پایی به چراغ تو ببينم چه شود؟

يا رب اندر کنف سايه‌ی آن سرو بلند

گر من سوخته يک دم بنشينم چه شود؟

آخر ای خاتم جمشيد همايون‌آثار

گر فتد عکس تو بر (لعل) نقش نگينم چه شود؟

من که در کوی بتان منزل و ماوی دارم

گر دهی جای به فردوس برینم چه شود

واعظ (زاهد) شهر چو مهر ملک و شحنه گزيد

من اگر مهر نگاری بگزينم چه شود؟

عقلم از خانه به در رفت و اگر می اين است

ديدم از پيش که در خانه‌ی دينم چه شود

صرف شد عمر گران‌مايه به معشوقه و می

تا از آنم چه به پيش آيد (و زینم) از اينم چه شود

خواجه دانست که من عاشقم و هيچ (نشد) نگفت

حافظ ار نيز بداند که چنينم چه شود؟