«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۹۱

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن

تا ببينم که سرانجام چه خواهد بودن

غم دل چند توان خورد که ايام نماند

گو نه دل باش و نه ايام چه خواهد بودن

مرغ کم‌حوصله را گو غم خود خور که بر او

رحم آن کس که نهد دام چه خواهد بودن

باده خور غم مخور و پند مقلد منيوش

اعتبار سخن عام چه خواهد بودن

دست رنج تو همان به که شود صرف به کام

دانی آخر که به ناکام چه خواهد بودن

پير ميخانه همی خواند معمایی دوش

از خط جام که فرجام چه خواهد بودن

بردم از ره دل حافظ به دف و چنگ و غزل

تا جزای من بدنام چه خواهد بودن