هزار سال پیش

شبی که ابرِ اخترانِ دوردست

می‌گذشت از فرازِ بامِ من صدام کرد.

چه آشناست این صدا

همان که از زمانِ گاهواره می‌شنیدمش

همان که از درونِ من صدام کرد

هزار سال

میانِ جنگلِ ستاره‌ها

پی تو گشته‌ام!

ستاره‌ای نگفت

کزین سرای بی کسی

کسی صدات می‌کند؟

هنوز دیر نیست

هنوز صبرِ من به قامتِ بلندِ آرزوست

عزیزِ همزبان

تو در کدام کهکشان نشسته‌ای؟

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.