شبم از بی‌ ستارگی شب گور

در دلم پرتو ستاره ی دور

آذرخشم گهی نشانه گرفت

گه تگرگم به تازیانه گرفت

بر سرم آشیانه بست کلاغ

آسمان تیره گشت چون پرِ زاغ

مرغِ شب‌خوان که با دلم میخواند

رفت و این آشیانه خالی ماند.

آهوان گم شدند در شبِ دشت

آه از آن رفتگان بی برگشت

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.