من تو را با تمام ضعف‌هایت، پُرقدرت دوست دارم. اینکه گاهی ناامید و غمگین میشوی، دلیل نمیشود که نشود کنارت سیر خندید. اینکه گاهی سکوت میکنی، نقطه‌ی پایان برای حرف‌های عاشقانه و خوبمان که نیست. راستش را بخواهی با تمام تلخی‌هایت، شده‌ای شیرینی زندگی من. راستش را بخواهی اینکه این لحظه و اینجا کنارم نیستی و از من دوری، باعث نمیشود دوستت نداشته باشم. اصلا مگر زندگی تلخ و شیرینش با هم نیست؟ خب تو هم زندگی من! هرجور که باشی می‌خواهمت …