«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۷۰

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن

صلاح از ما چه می‌جویی که مستان را صلا گفتيم

به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتيم

در ميخانه‌ام بگشا که هيچ از خانقه نگشود

گرت باور بود ور نه سخن اين بود و ما گفتيم

من از چشم تو ای ساقی خراب افتاده‌ام ليکن

بلایی کز حبيب آيد هزارش مرحبا گفتيم

قدت گفتم که شمشاد است و بس خجلت به بار آورد

که اين نسبت چرا کرديم و اين بهتان چرا گفتيم

جگر چون نافه‌ام خون گشت و کم زينم نمی‌بايد

جزای آن که با زلفت سخن از چين خطا گفتيم

اگر بر من نبخشایی پشيمانی خوری آخر

به خاطر دار اين معنی که در خدمت کجا گفتيم

تو آتش گشتی ای حافظ ولی با يار درنگرفت

ز بدعهدی گل گویی حکايت با صبا گفتيم