غزل نمره‌ی ۰۴۴

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلان

کنون که بر کفِ گل جامِ باده‌ی صاف است

به صد هزار زبان بلبلش در اوصاف است

بخواه دفترِ اشعار و راه صحرا گير

چه وقتِ مدرسه و بحثِ کشفِ کَشاف است

فقيه مدرسه دی مست بود و فتوا داد

که می حرام ولی به ز مال اوقاف است

به درد و صاف تو را حکم نيست، خوش (دم) درکش

که هر چه ساقیِ ما کرد (داد) عين الطاف است

ببُر ز خلق و ز عنقا قياس کار بگير

که صيت گوشه‌نشينان ز قاف تا قاف است

حديث مدعيان و خيال همکاران

همان حکايت زردوز و بورياباف است

خموش حافظ و اين نکته‌های چون زر سرخ

نگاه دار که قلابِ شهر صَراف است