«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۱۹

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

دلی که غيب‌نمای است و جام جم دارد

ز خاتمی که دمی گم شود چه غم دارد

به خط و خال گدايان مده خزانه‌ی دل

به دست شاهوشی ده که محترم دارد

نه هر درخت تحمل کند جفای خزان

غلام همت سروم که اين قدم دارد

رسيد موسم آن کز طرب چو نرگس مست

نهد به پای قدح هر که شش درم دارد

زر از بهای می اکنون چو گل دريغ مدار

که عقل کل به صدت عيب متهم دارد

ز سر غيب کس آگاه نيست قصه مخوان

کدام محرم دل ره در اين حرم دارد

دلم که لاف تجرد زدی کنون صد شغل

به بوی زلف تو با باد صبحدم دارد

مراد دل ز که پرسم که نيست دلداری

که جلوه‌ی نظر و شيوه‌ی کرم دارد

ز جيب خرقه‌ی حافظ چه طرف بتوان بست

که ما صمد طلبيديم و او صنم دارد